سلام دوستان خوبم.من /رهگذر/نیومدم که بمونم.چون تموم ما یه رهگذریم.یه روز میایم و یه روز میریم.فقط امیدوارم ما آدما یا بهتره بگم مسافرای رهگذر بتونیم تاثیر خوبی توو زندگیه هم دیگه بذاریم.خسته ام از زمونه.از روز مرگی ها.از انسان های حیوان صفت.از دروغ هایی که بهش میگن حقیقت.از کسایی که بمن نزدیک شدن و کم کم روح درونم رو خوردن.اعتمادی برام نمونده کمتر کسی منو شناخت.کمتر کسی وفا کرد.دیگه امیدی نیست.
در ضمن نظر تک تکتون واسم مهمه.پس اگه مطلبی رو نخوندین در موردش نظر ندین چون دارم در مورد زندگیم مینویسم
